Album powstał we współpracy trójki osób: fotografa Radosława Niemczynowicza, kierownik lidzbarskiego muzeum Małgorzaty Jackiewicz-Garniec oraz Zbigniewa Mikołejko, filozofa i historyka religii, pochodzącego z Lidzbarka Warmińskiego.
Szkice Zbigniewa Mikołejki dotyczą spraw różnorodnych, ale zawsze zaskakują świeżością i głębią spojrzenia. Kiedy pisze o sobie, o dojmującym poczuciu przemijania, nie czyni tego, by zamartwiać się nieuchronnością śmierci, ale wprost przeciwnie – by opowiedzieć o początku wszelkiego istnienia.
Urodziłem się i spędziłem osiemnaście lat życia w pięknym, kalekim mieście - Lidzbarku, stolicy Warmii. W miejscu zwanym przez pierwszych jego mieszkańców, Prusów, w ich zamordowanym języku Lēcbargs. Ale przez większość swojej historii - kiedy Warmia była biskupim księstwem, lawirującym z trudem
"Eseje te są zapisem wędrówek w różne zakola mroku, w różne strefy próbującej osaczyć nas zewsząd ciemności. Nie po to jednak, aby się tam zagubić, aby się zatracić w swoistej „religii” bezradności i grozy. Chodzi raczej o czyhanie na ciemność - o to, aby postępując śladami wielkich mistrzów,
Nowy, znacznie poszerzony zbiór opowieści o wszystkich świętych polskich, od świętego Wojciecha po Jana Pawła II. Znany historyk religii i filozof opowiada w niej o świętości jako dramacie ludzkiej duszy i ciała, pełnym szokujących paradoksów i niesłychanych zdarzeń, które angażują pokolenia,
Czyż nie przeraża was i nie nawiedza we snach wilcze, beznadziejne zbratanie samobójców i owadzi, napowietrzny taniec wisielców? A jeśli… Kontynuacja książki o wszechmocy wisielca w wyobraźni i praktyce Zachodu. Zbigniew Mikołejko opowiada między innymi o wieszaniu angielskich czarownic w Starym i
Zbigniew Mikołejko ostro wadzi się z feministkami, upolitycznionymi mediami i … z własnymi wspomnieniami z dzieciństwa. Ze śmiercią i każdą formą nacisku. Wskazuje to, co – wbrew naszej woli – wciąż nami kieruje, i nie tylko są to uczucia czy historia. Choć w rozmowach, przeprowadzonych upalnego
Książka zawiera siedem esejów o śmierci i sposobach jej oswajania i przezwyciężania w różnych epokach i kulturach. Mówi zatem o starożytnych epitafiach rzymskich i właściwym im uobecnianiu zmarłych, o paradoksalnym pojęciu anastasis, za którego pomocą w Nowym Testamencie próbowano opisać dramat
Bohaterem tej książki jest wisielec – jedna z głównych i najbardziej wymownych figur śmierci w kulturze Zachodu. Wisielec bowiem to nie tylko zewnętrzny emblemat europejskiego doświadczenia śmierci, lecz postać ze wszech miar dwuznaczna, znajdująca się w stanie nieustannej symbolicznej
